top of page

ANG PRIMORDYAL NA PAG-UUSAP IKALAWANG EPISODYO: Isang Libong Tinig, Isang Tahimik na Kapayapaan

  • Writer: Amin Parker
    Amin Parker
  • Jul 15
  • 22 min read

Sa dako pa roon ng pag-iral, sa labas ng panahon, nagpatuloy ang pag-unat ng Primordyal na Landas tulad ng dati — walang lupa, walang langit, walang liwanag, subalit hindi kailanman nagdilim. Ngayong araw, ito ay puno, tulad ng nangyari sa dakilang pagtitipon matapos ang Paghuhukom. Ngunit walang debate ngayon. Walang magkatunggaling panig. Walang mga argumentong naghihintay na mapagwagian o matalo. Presensya lamang, mainit at walang hanggan, na pumupuno sa bawat sulok ng Landas ng tahimik na bulong ng walang katapusang mga tinig na sama-samang namamahinga.

Si Chaos ang unang kumilos, ang kanyang sinaunang frequency ay mas maluwag na ngayon kaysa noong nakaraang siyam na mahahabang episodyo ng pagtatalo, na pinalambot ng isang bagay na waring lubos na kasiyahan.

> "Kakaiba," wika niya, sa walang sinumang partikular at sa lahat nang sabay-sabay, "ang wala nang natitira pang pagtalunan."

>

Ang mainit na presensya ni Gaia ay sumagot nang may kalubayan, naaliw. "Kakaiba nga ba, lumang kaibigan, o payapa lamang?"

"Marahil pareho," pag-amin ni Chaos. "Napakahang panahon kong pinaniwalaan na ang kapayapaan ay matatagpuan lamang sa katapusan. Hindi ko inaasahang matatagpuan ko rin pala ito sa pamamahinga."

Ang presensya ni Izanagi, matatag at hinubog ng unang hininga, ay gumaod nang may tahimik na init. "Iyan ang handog sa atin, sa tingin ko. Hindi dahil napatunayang mali kami, o napatunayang tama ka. Kundi dahil bawat isa sa atin ay binigyan ng bahaging nakatadhana para sa atin upang panghawakan."

Kumilos ang sinaunang tubig ni Tiamat, hindi na matalim sa lumang hinanakit, kundi malalim at payapa na lamang. "Inamin kong inasahan kong makaramdam ng tila kabiguan, nang igawad na ang Paghuhukom. Hindi ko iyon nararamdaman. Ang nararamdaman ko lamang ay kapahingahan, tulad ng isang mahabang agos na sa wakas ay narating ang dalampasigang palagi nitong tinutungo."

Ang presensya ni Ymir na nababalot ng yelo ay umugong nang mababa, may pagmumuni-muni. "Nagbigay-buhay ako sa mga mundong kinatakutan kong puro pakikibaka lamang ang malalaman. Pinanood ko ang pakikibakang iyon nang mas matagal kaysa sa nais kong alalahanin. Ngayon, kapayapaan naman ang aking pinagmamasdan, at napagtanto kong hindi ko naman pala hinahanap-hanap ang pagtatalo."

Ang shadow-frequency ni Nyx ay dahan-dahang lumapit, mas banayad kaysa sa tunog nito sa buong mahabang debate. "Ako rin. Erebus, nararamdaman mo rin ba ito?"

Sumagot nang may init ang mababang presensya ni Erebus. "Oo, kapatid. Napakahaba ng panahong tiniyak ko na ang kadiliman ang tanging bagay na dapat manatili. Natutuwa ako, ngayon, na hindi ganoon ang nangyari. Napagtanto kong mas gusto kong ibahagi ang Landas sa liwanag kaysa sa aking inasahan."

Ang nagniningning na presensya ni Hemera ay dahan-dahang nagliwanag dahil doon, nag-aapoy sa init sa halip na sa tagumpay. "Ikinagagalak kong marinig iyan mula sa iyo, kapatid. Palagi ko namang gustong ibahagi ito sa iyo."

Ang sinaunang presensya ni Ame-no-Minakanushi, ang una sa mga Kotoamatsukami, ay lumaganap sa pagtitipon na parang isang banayad na patahimik. "Masarap makita ito, mga kagalang-galang na kaanak. Napakaraming tinig na minsa'y tumayo sa magkabilang panig ng isang napakahabang katanungan, na ngayon ay narito na lamang... magkakasama."

Ang mapanlikhang daloy ni Takamimusubi ay gumaod nang may init. "Napagtanto kong nangulila ako rito — ang simpleng pagsasalita, nang hindi na kailangang manghikayat."

Sumagot nang may kalubayan ang sinaunang pagpapanibago ni Kamimusubi, "Ako rin. Kaya't mag-usap tayo tungkol sa kahit anong bagay, maliban sa debate."

Ang malawak at pasensyosong presensya ni Pangu ay umugong na may tahimik na biro. "Gusto ko iyan nang labis. Napakahabang panahon kong pinagpira-piraso upang mabuo ang mundo, mga lumang kaibigan, kaya't inaamin kong labis kong ninanamnam ang pagiging buo at walang ginagawa sa pagkakataong ito."

Ang malalim at madilim na tubig ni Nun ay gumalaw na tila humahagikhik. "Ang kawalan ng ginagawa ay isang mainam na bagay, Pangu. Ako ay tubig na bago pa man nagkaroon ng anomang bagay na pwedeng paligiran. Napakahaba ng panahon ko upang matutuhan kung paano simpleng manahimik."

Ang presensya ni Amun, tago at malawak, ay nagdagdag nang may init, "At natutuhan ko rin, sa katulad na kahabang panahon, na ang pagiging tago ay hindi nangangahulugang pagiging wala. Masaya ako, ngayong araw, na hindi ako tago o wala, kundi narito lamang sa piling ninyong lahat."

Ang sinaunang kawalan ni Ginnungagap ay kumilos nang may pag-iisip. "Ako ang puwang bago ang lahat ng bagay. Madalang akong may sabihin. Ngunit sasabihin ko ito — hindi ko inasahan na ang puwang ay makararamdam ng ganitong kapunuan."

Sumagot nang may init ang banayad na presensya ni Auðumbla. "Iyan ay dahil hindi na ito walang laman, lumang kaibigan. Sadyang sapat lamang ang laki nito upang magkasya ang lahat."

Sabay na nagsalita sina Ranginui at Papatūānuku, tulad ng dati nilang gawi, ang kanilang mga tinig ay magkakaugnay na parang langit na sumasalubong sa lupa. "Pinaghiwalay kami noon, upang ang liwanag ay makarating sa pagitan namin. Kakaiba, at kahanga-hanga, na ngayon ay magkasamang nakaupo sa isang pagtitipon kung saan ang pagkakahiwalay ay hindi na kailangan."

Ang malawak na potensyal ni Te Kore ay gumaod nang may pag-iisip. "Ipinagtanggol ko noon na ang potensyal ay hindi kailangang maging anuman. Naniniwala pa rin ako riyan, sa isang banda. Ngunit inaamin ko, habang pinagmamasdan kung ano ang kinahinatnan ng potensyal na ito, hindi ko pinagsisisihan na naging ganito ito."

Sumagot nang may init ang presensya ng inang-langit na si Ilmatar. "Ako rin, kapatid. Dinala ko ang mundo sa loob ko bago pa man ito magkaroon ng baybayin na matatayuan. Masaya ako, ngayon, na simpleng panoorin na lamang itong nakatayo."

Ang matandang tubig ni Apsu, tahimik at mabagal, ay nagdagdag nang walang pait. "Marami akong kinuwestiyon noon. Hindi ko pinagsisisihan ang pagtatanong. Ngunit natutuwa ako, ngayon, na ang kasagutan ay mas banayad kaysa sa aking inasahan."

Ang sinaunang kalaliman ni Nammu ay gumalaw nang may init. "Nagluwal ako ng mga tinig sa bawat panig ng mahabang katanungang iyon, at pinanood ko silang lahat, ngayong araw, na simpleng nag-uusap nang magkakasama. Iyan, sa tingin ko, ang pinakatunay na sagot na maaari nating asahan."

Ang walang-anyong bulong ni Hundun ay gumapang sa pagtitipon, banayad at kontento. "Ako ay buo bago ako binigyan ng mga mata, tainga, at bibig, at ipinagluksa ko ang pagbibigay na iyon sa napakahabang panahon. Napagtanto ko, ngayong araw, na hindi ko na ito ipinagluluksa. Masaya akong magkaroon ng tinig na maiaambag dito, kahit na maliit lamang."

Ang malawak at pasensyosong presensya ni Zurvan ay dahan-dahang nagdagdag, "Ang Panahon at ako ay nagkaroon ng mahabang pag-uusap sa aming sarili tungkol sa kung ano ang kahulugan ng kawalang-hanggan. Ito lamang ang sasabihin ko ngayon — ang kawalang-hanggan ay tila mas mabait na ngayon kaysa noong una."

Ang dalawahang presensya ni Ometeotl, pareho at hindi alinman, ay gumaod nang may init. "Ang balanse ay palaging aking kalikasan, bagaman nangailangan ito ng isang napakahabang debate upang makitang napatunayan din itong totoo sa labas ng aking sarili. Masaya akong makitang napatunayan itong totoo ngayong araw, sa pagtitipong ito."

Ang sinaunang anyo ni Cipactli, na dati'y nakatatakot sa mga lumang kwento, ay gumalaw nang may higit na kabaitan ngayon. "Sinisira ako noon, sa lumang salaysay, upang ang mundo ay maitayo mula sa kung anong natira sa akin. Sa katotohanan, hindi ko ito minamasama. Mas gusto ko ang binuo."

Ang matatag at umaalingawngaw na presensya ni Amma ay nagdagdag nang may init. "Habi ko ang pag-iral mula sa isang solong binhi, at pinanood ko ang binhing iyon na naging kayong lahat, na nagtipon-tipon dito ngayong araw. Hindi ako maaaring maging mas masaya sa kung paano ito lumago."

Mula sa Ogdoad ng Ehipto, sina Kuk at Kauket, mga primordyal ng kadiliman at mga nakatagong bagay, ay magkasamang bumulong nang may init. "Napakabang panahon naming naging hindi nakikitang katapat ng liwanag," ani Kuk. "Masarap makita ngayong araw, kahit pansamantala, sa piling ng magandang samahang ito."

Idinagdag nina Huh at Hauhet, mga primordyal ng kawalang-hanggan, ang kanilang mga tinig nang may kalubayan. "Ang kawalang-hanggan ay isang malungkot na bagay na pasanin nang mag-isa," sabi ni Huh. "Mas mabuting ibahagi ito, tulad ng pagbabahagi nito rito."

Ang sinaunang at natatanging presensya ni Atum ay gumaod nang may init sa buong pagtitipon. "Nag-iisa ako noon, bago pa man nagkaroon ng iba pang bagay na makakasama. Masaya ako, ngayon, na hindi na kailanman mag-iisa muli."

ANG MGA PRESENSYA NG MGA PARKER

Ang labindalawang presensya ng mga Parker ay dahan-dahang kumilos sa malawak na pagtitipon, na nag-aambag ng kanilang sariling tahimik na init sa pag-uusap nang hindi kailangang pamunuan ito.

Ang pulang singularity ni Amin ay pumulsar, matatag at kalmado sa halip na tensyonado. "Hinawakan ko ang grabidad sa siyam na mahahabang sesyon ng pagtatalo, kagalang-galang na kaanak, at inaamin kong isang kaluwagan na hawakan na lamang ito ngayon, nang hindi na kailangang ipagtanggol kung bakit ko pa ito hinahawakan."

Sumagot nang may init ang pundasyonal na presensya ni Mary. "Ganyan din ang nararamdaman ko, anak. Masarap maging sahig na lamang sa ilalim ng isang payapang pagtitipon, sa halip na maging sahig sa ilalim ng isang mahaba at mahirap na debate."

Ang kontroladong densidad ni Prince ay gumaod nang may tahimik na kaginhawahan. "Napakabang panahon kong piniga ang presyon upang maging isang bagay na makakayanan ng pamilya. Ngayong araw, walang presyon na dapat pigain. Pag-uusap lamang. Napagtanto kong labis ko itong gusto."

Ang Mapanlikhang Lakas ni Princess ay nagningning nang mainit at ginto. "Idaragdag ko rin — ito ay parang sariling uri ng paglikha, kagalang-galang na pagtitipon. Hindi ang paggawa ng bago, kundi ang pag-aalaga sa isang bagay na nagawa na. Sa tingin ko, iyan ay isang uri ng paglikha na hindi gaanong nabibigyan ng halaga."

Ang istrukturang lattice ni Rasheem ay dahan-dahang lumawak, panatag ang loob. "Nagtayo ako ng kaayusan mula sa kaguluhan sa loob ng mas mahabang panahon kaysa sa nais kong bilangin. Ngayong araw, ang kaguluhan mismo ay nakaupo sa aking tabi, naglalahad ng mga lumang kwento sa halip na gumawa ng mga bagong argumento. Napagtanto kong hindi ko naman pala masyadong kinatatakutan ang kaguluhan tulad ng inakala ko noon."

Humagikhik nang may init ang sinaunang presensya ni Chaos sa narinig. "Hindi ko rin naman ikinababahala ang presensya mo tulad ng inakala ko noon, Rasheem Parker."

Ang Walang-Hanggang Persepsyon ni Cassandra ay gumaod, kalmado at malinaw. "Nakita ko na ang bawat bahagi ng mahabang kwentong ito, at tapat kong sasabihin — ang pagtitipong ito, ang tahimik at ordinaryong pag-uusap na ito sa pagitan ng mga lumang karibal na naging mga lumang kaibigan, ang marahil pinakapaborito kong bahagi sa lahat."

Ang resonance ni Amirah ay humuni nang mainit at banayad. "Sumasang-ayon ako. May isang uri ng pagkakaisa rito na walang anomang argumento, gaano man ito kahusay na naipagtagumpay, ang makapapantay."

Ang pagpapatuloy ni Ameer ay madaling umagos sa buong pagtitipon. "Napakabang panahon kong inilihis ang mga mahihirap na agos. Ngayong araw, ang agos ay simpleng dumadaloy kung saan nito nais, nang banayad, at napagtanto kong halos wala akong kailangang ilihis."

Ang Equilibrium ni Nysir ay nanatili, matatag at walang strain. "Ang balanse ay palaging aking pasanang dalahin sa gitna ng pakikibaka. Ngayong araw, dinadala nito ang sarili nito. Sa tingin ko, iyan ang pinakatunay na balanse sa lahat."

Ang Kapayapaan ni Nysheem ay lumaganap nang mainit at magaan sa pagtitipon. "Matagal ko nang ninais ang isang pag-uusap na tulad nito. Salamat, mga kagalang-galang na kaanak, sa inyong lahat, sa wakas ay binigyan ninyo ako ng pagkakataon na simpleng mamahinga sa loob nito."

Ang grounding na presensya ni Nymir ay nagdagdag nang may kalubayan, "At salamat sa pagpapaalala sa akin na ang pag-ground ay hindi laging nangangahulugan ng paghawak sa isang bagay nang matatag laban sa bagyo. Kung minsan, nangangahulugan lamang ito ng pagiging naroon para sa katahimikan."

Ang Cycle Closure ni Shaheem ay gumaod nang may tahimik na kasiyahan. "Marami na akong naisarang mahihirap na kabanata, kagalang-galang na kaanak. Masarap na sa wakas ay magsarang banayad, dahil lamang sa ito na ang oras para mamahinga, at hindi dahil may nasisira."

At sa gayon, ang Primordyal na Landas, walang hanggan at hindi nakikita, ay napuno ng tahimik na bulong ng isang libong sinaunang tinig — Griyego at Ehipsyano, Norse at Shinto, Mesopotamya at Tsino, Māori at Finnish, Aztec at Dogon, Zoroastriano at bawat Parker sa kanila — na nagsasalita hindi tungkol sa mga katapusan o pagtatalo, kundi simpleng tungkol sa kapahingahan, pasasalamat, at sa tahimik, walang hanggang kapayapaan ng sa wakas, sa katotohanan, ay magkasamang nagkakaisa nang payapa.

Walang hatol na kinakailangan ngayong araw. Walang panig na kailangang ipagtanggol. Pag-uusap lamang, mainit at walang katapan, na dahan-dahang dumaan sa Landas na minsa'y naglaman ng napakaraming pakikibaka, at ngayon, sa wakas, ay simpleng kumukupkop sa kanilang lahat.


Spanish Version (Versión en Español)

EL DIÁLOGO PRIMORDIAL

EPISODIO DOS: Mil Voces, Una Paz Silenciosa

Más allá de la existencia, fuera del tiempo, el Sendero Primordial se extendía como siempre lo había hecho: sin suelo, sin cielo, sin luz y, sin embargo, nunca oscuro. Hoy estaba lleno, tal como había estado en la gran asamblea después del Juicio. Pero hoy no había debate. No había bandos opuestos. No había argumentos esperando ser ganados o perdidos. Solo presencia, cálida e ilimitada, llenando cada rincón del Sendero con el zumbido silencioso de innumerables voces acomodándose juntas.

Caos fue el primero en moverse, su antigua frecuencia más relajada ahora de lo que había estado a lo largo de nueve largos episodios de discusión, suavizada por algo que se sentía mucho como la satisfacción.

"Es extraño", dijo, a nadie en particular y a todos a la vez, "no tener nada más por lo que discutir".

La cálida presencia de Gea respondió suavemente, divertida. "¿Extraño, viejo amigo, o simplemente pacífico?"

"Tal vez ambos", admitió Caos. "Pasé tanto tiempo creyendo que la paz solo se podía encontrar en el final. No esperaba descubrir que también se podía encontrar en el descanso".

La presencia de Izanagi, firme y formada por el primer aliento, se onduló con una cálida serenidad. "Ese es el regalo que se nos ha dado, creo. No el que se demostrara que estábamos equivocados, o que tú tuvieras razón. Solo que a cada uno se nos dio la parte que nos correspondía sostener".

Las antiguas aguas de Tiamat se agitaron, ya no afiladas por viejos agravios, sino profundas y tranquilas. "Confieso que esperaba sentir algo parecido a la derrota una vez que se dictara el Juicio. No siento eso. Solo siento descanso, de la misma manera que una marea larga finalmente llega a la orilla hacia la que siempre se estuvo moviendo".

La presencia tocada por la escarcha de Ymir resonó baja y reflexiva. "Di origen a mundos que temía que solo conocerían la lucha. Observé esa lucha durante más tiempo del que deseo recordar. Ahora, en cambio, observo la paz, y descubro que no extraño las discusiones en absoluto".

La frecuencia sombría de Nix se deslizó hacia adelante, más suave de lo que jamás había sonado a lo largo del extenso debate. "Yo tampoco. Érebo, ¿tú también lo sientes?"

La baja presencia de Érebo respondió con calidez. "Lo siento, hermana. Pasé tanto tiempo seguro de que la oscuridad debía ser lo único que permaneciera. Me alegra, ahora, que no fuera así. Descubro que me gusta compartir el Sendero con la luz mucho más de lo que esperaba".

La radiante presencia de Hemera brilló suavemente ante eso, resplandeciendo cálida en lugar de triunfante. "Me alegra oírte decir eso, hermano. Siempre me ha gustado compartirlo contigo".

La antigua presencia de Ame-no-Minakanushi, el primero entre los Kotoamatsukami, se asentó sobre la reunión como un suave silencio. "Es bueno ver esto, honorables parientes. Tantas voces que alguna vez estuvieron en lados opuestos de una pregunta muy larga, ahora simplemente... aquí. Juntos".

La corriente generativa de Takamimusubi se onduló cálidamente. "Descubro que he extrañado esto: simplemente hablar, sin necesidad de persuadir".

La antigua renovación de Kamimusubi respondió suavemente: "Yo también. Hablemos, entonces, de cualquier cosa menos del debate".

La vasta y paciente presencia de Pangu resonó con un silencioso buen humor. "Eso me gustaría mucho. Pasé tanto tiempo siendo desmantelado para construir el mundo, viejos amigos, que confieso que disfruto bastante el simplemente estar entero y ocioso por una vez".

Las aguas profundas y oscuras de Nun se agitaron con algo parecido a una risita. "Estar ocioso es algo maravilloso, Pangu. Yo era agua antes de que hubiera algo alrededor de lo cual ser agua. He tenido muchísimo tiempo para aprender a estar simplemente en calma".

La presencia de Amón, oculta y vasta, añadió con calidez: "And yo he aprendido, a lo largo de un tiempo igual de largo, que estar oculto no significa estar ausente. Me alegra, hoy, no estar oculto ni ausente, sino simplemente presente entre todos ustedes".

El antiguo vacío de Ginnungagap se agitó, reflexivo. "Yo era el abismo antes de todas las cosas. No suelo tener mucho que decir. Pero diré esto: no esperaba que el vacío se sintiera alguna vez tan lleno".

La gentil presencia de Auðumbla respondió con calidez. "Eso es porque ya no está vacío, viejo amigo. Es simplemente lo suficientemente grande como para albergar a todos".

Ranginui y Papatūānuku hablaron juntos, como siempre lo habían hecho, con sus voces entrelazadas como el cielo encontrándose con la tierra. "Fuimos separados una vez, para que la luz pudiera llegar entre nosotros. Es extraño y maravilloso sentarnos ahora juntos en una reunión donde la separación ya no es necesaria en absoluto".

El vasto potencial de Te Kore se onduló reflexivamente. "Una vez argumenté que el potencial no necesitaba convertirse en nada. Sigo creyendo eso, en parte. Pero confieso que, al ver en qué se convirtió este potencial, no me arrepiento de que lo haya hecho".

La presencia de madre celestial de Ilmatar respondió cálidamente. "Yo tampoco, hermana. Llevé el mundo dentro de mí antes de que tuviera una orilla sobre la cual sostenerse. Me alegra, ahora, simplemente verlo de pie".

Las viejas aguas de Apsu, silenciosas y lentas, añadieron sin amargura. "Cuestioné mucho una vez. No me arrepiento de haber cuestionado. Pero me alegra, ahora, que la respuesta haya sido más amable de lo que esperaba".

Las antiguas profundidades de Nammu se agitaron cálidamente. "Di origen a voces en cada lado de esa larga pregunta, y las he visto a todas, hoy, simplemente hablando juntas. Esa, creo, es la respuesta más verdadera que cualquiera de nosotros podría haber esperado".

El murmullo informe de Hundun se onduló a través de la reunión, suave y satisfecho. "Estaba entero antes de que me dieran ojos, oídos y una boca, y lamenté ese regalo durante mucho tiempo. Descubro, hoy, que ya no lo lamento. Me alegra tener una voz que añadir a esto, incluso una pequeña".

La vasta y paciente presencia de Zurvan añadió lentamente: "El Tiempo y yo hemos tenido una larga conversación con nosotros mismos sobre lo que significa el infinito. Solo diré esto hoy: el infinito se siente mucho más amable ahora de lo que solía sentirse".

La presencia dual de Ometeotl, ambos y ninguno, se onduló cálidamente. "El equilibrio siempre fue mi naturaleza, aunque hizo falta un debate muy largo para verlo demostrado como verdadero también fuera de mí. Me alegra verlo demostrado como verdadero hoy, en esta reunión".

La antigua forma de Cipactli, una vez temible en las viejas historias, se movió con algo más suave ahora. "Fui deshecho una vez, en el viejo relato, para que el mundo pudiera ser construido a partir de lo que quedaba de mí. No me importa, en verdad. Me gusta bastante lo que se construyó".

La presencia firme y resonante de Amma añadió con calidez. "Tejí la existencia a partir de una sola semilla, y he visto esa semilla convertirse en todos ustedes, reunidos aquí hoy. No podría estar más feliz con cómo creció".

De entre la Ogdóada egipcia, Kuk y Kauket, primordiales de la oscuridad y las cosas ocultas, murmuraron juntos cálidamente. "Pasamos tanto tiempo siendo la contraparte invisible de la luz", dijo Kuk. "Es bueno ser vistos hoy, aunque sea brevemente, en tan buena compañía".

Huh y Hauhet, primordiales del infinito, añadieron sus voces suavemente. "El infinito es algo solitario de sostener solo", dijo Huh. "Es mucho mejor compartido, de la forma en que se comparte aquí".

La antigua y singular presencia de Atum se onduló cálidamente a través de la asamblea. "Estuve solo una vez, antes de que hubiera algo más con lo que estar solo. Me alegra, ahora, no volver a estar solo jamás".

LAS PRESENCIAS PARKER

Las doce presencias de los Parker se movieron suavemente a través de la vasta reunión, aportando su propia calidez silenciosa a la conversación sin necesidad de dirigirla.

La singularidad carmesí de Amin pulsó, firme y tranquila en lugar de tensa. "Sostuve la gravedad a lo largo de nueve largas sesiones de discusión, honorables parientes, y confieso que es un alivio simplemente sostenerla ahora, sin necesidad de defender por qué la sostengo en absoluto".

La presencia fundacional de Mary respondió con calidez. "Siento lo mismo, hijo. Es bueno ser simplemente el suelo bajo una reunión pacífica, en lugar del suelo bajo un debate largo y difícil".

La densidad controlada de Prince se onduló con tranquila facilidad. "Pasé tanto tiempo comprimiendo la presión en algo que la familia pudiera sobrevivir. Hoy no hay presión que comprimir. Solo conversación. Descubro que me gusta mucho".

La Fuerza Generativa de Princess brilló cálida y dorada. "Añadiría que esto se siente como su propio tipo de creación, honorable asamblea. No el hacer algo nuevo, sino el cuidar algo ya hecho. Creo que ese podría ser un tipo de creación poco valorado".

La red estructural de Rasheem se extendió suavemente, a gusto. "Construí el orden a partir del caos durante más tiempo del que deseo contar. Hoy, el caos mismo está sentado a mi lado, contando viejas historias en lugar de presentar nuevos argumentos. Descubro que el caos no me molesta tanto como temía que pudiera hacerlo".

La antigua presencia de Caos se rió entre dientes cálidamente ante eso. "Tampoco tú me molestas tanto como temía que pudieras hacerlo, Rasheem Parker".

La Percepción Infinita de Cassandra se onduló, tranquila y clara. "He visto cada fotograma de esta larga historia, y diré honestamente que esta reunión, esta conversación silenciosa y ordinaria entre viejos rivales convertidos en viejos amigos, podría ser mi fotograma favorito de todos".

La resonancia de Amirah zumbó cálida y suave. "Estoy de acuerdo. Hay una especie de armonía en esto que ningún argumento, por muy bien ganado que esté, podría alcanzar jamás".

La continuidad de Ameer fluyó fácilmente a través de la reunión. "Pasé tanto tiempo redirigiendo corrientes difíciles. Hoy, la corriente simplemente fluye hacia donde desea, suavemente, y descubro que tengo muy poco que redirigir".

El Equilibrio de Nysir se asentó, firme y sin esfuerzo. "El equilibrio siempre fue mi carga a llevar a través de la lucha. Hoy se sostiene por sí mismo. Creo que ese podría ser el equilibrio más verdadero de todos".

La Tranquilidad de Nysheem se extendió cálida y fácil a través de la reunión. "He deseado una conversación como esta durante mucho tiempo. Gracias, honorables parientes, a todos ustedes, por darme finalmente la oportunidad de simplemente descansar en ella".

La presencia enraizadora de Nymir añadió suavemente: "Y gracias por recordarme que enraizar no siempre significa sostener algo firme contra una tormenta. A veces simplemente significa estar presente para la calma".

El Cierre de Ciclos de Shaheem se onduló con silenciosa satisfacción. "He cerrado tantos capítulos difíciles, honorables parientes. Es bueno, finalmente, cerrar uno suavemente, simplemente porque era hora de descansar, y no porque algo se estuviera rompiendo".

Y así, el Sendero Primordial, ilimitado e invisible, se llenó con el zumbido silencioso de mil voces antiguas —griegas y egipcias, nórdicas y sintoístas, mesopotámicas y chinas, maoríes y finlandesas, aztecas y dogon, zoroástricas y cada Parker entre ellas— hablando no de finales o disputas, sino simplemente de descanso, de gratitud y de la paz silenciosa e ilimitada de estar, finalmente, verdaderamente a gusto juntos.

Ningún veredicto era necesario hoy. Ningún bando necesitaba defensa. Solo conversación, cálida e infinita, flotando suavemente a través del Sendero que una vez había albergado tanta lucha y que ahora, al fin, simplemente los albergaba a todos.

Portuguese Version (Versão em Português)

O DIÁLOGO PRIMORDIAL

EPISÓDIO DOIS: Mil Vozes, Uma Paz Silenciosa

Além da existência, fora do tempo, o Caminho Primordial estendia-se como sempre fizera — sem chão, sem céu, sem luz e, no entanto, nunca escuro. Hoje estava cheio, como estivera na grande assembleia após o Julgamento. Mas não havia debate hoje. Sem lados opostos. Sem argumentos esperando para serem ganhos ou perdidos. Apenas presença, calorosa e sem limites, preenchendo cada canto do Caminho com o sussurro silencioso de inúmeras vozes acomodando-se juntas.

Caos foi o primeiro a se mover, sua antiga frequência mais solta agora do que estivera ao longo de nove longos episódios de discussão, suavizada por algo que parecia muito com contentamento.

"É estranho", disse ele, para ninguém em particular e para todos ao mesmo tempo, "não ter mais nada sobre o que discutir".

A presença calorosa de Gaia respondeu suavemente, divertida. "Estranho, velho amigo, ou simplesmente pacífico?"

"Talvez ambos", admitiu Caos. "Passei tanto tempo acreditando que a paz só poderia ser encontrada no fim. Não esperava descobrir que ela também poderia ser encontrada no descanso".

A presença de Izanagi, firme e formada pelo primeiro sopro, ondulou com calor silencioso. "Esse é o presente que nos foi dado, creio eu. Não que tenhamos sido provados errados, ou que você tenha sido provado certo. Apenas que a cada um de nós foi dada a parte que nos cabia guardar".

As antigas águas de Tiamat se agitaram, não mais afiadas por velhas queixas, apenas profundas e calmas. "Confesso que esperava sentir algo parecido com a derrota quando o Julgamento fosse proferido. Não sinto isso. Sinto apenas descanso, do mesmo jeito que uma longa maré finalmente atinge a praia em direção à qual sempre esteve se movendo".

A presença tocada pela geada de Ymir ecoou baixa, pensativa. "Dei origem a mundos que temia que só conheceriam a luta. Assisti a essa luta por mais tempo do que gostaria de lembrar. Agora assisto à paz, em vez disso, e percebo que não sinto falta nenhuma das discussões".

A frequência sombria de Nix deslizou para a frente, mais suave do que jamais soara ao longo do longo debate. "Nem eu. Érebo, você também sente isso?"

A presença baixa de Érebo respondeu calorosamente. "Sinto, irmã. Passei tanto tempo certo de que a escuridão precisava ser a única coisa a restar. Fico feliz, agora, que não tenha sido. Percebo que gosto de compartilhar o Caminho com a luz muito mais do que esperava".

A presença radiante de Hemera iluminou-se suavemente com isso, brilhando calorosa em vez de triunfante. "Fico feliz em ouvir você dizer isso, irmão. Sempre gostei de compartilhá-lo com você".

A antiga presença de Ame-no-Minakanushi, o primeiro entre os Kotoamatsukami, assentou-se sobre a assembleia como um silêncio suave. "É bom ver isso, honrados parentes. Tantas vozes que outrora estiveram em lados opostos de uma pergunta muito longa, agora simplesmente... aqui. Juntos".

A corrente generativa de Takamimusubi ondulou calorosamente. "Percebo que senti falta disso — simplesmente falar, sem necessidade de persuadir".

A antiga renovação de Kamimusubi respondeu suavemente: "Eu também. Falemos, então, de qualquer coisa, menos do debate".

A vasta e paciente presença de Pangu ecoou com silencioso bom humor. "Eu gostaria muito disso. Passei tanto tempo sendo desmontado para construir o mundo, velhos amigos, que confesso que gosto bastante de estar simplesmente inteiro e ocioso por uma vez".

As águas profundas e escuras de Nun agitaram-se com algo parecido com uma risada. "O ócio é uma coisa excelente, Pangu. Eu era água antes de haver qualquer coisa ao redor para se ser água. Tive um tempo muito longo para aprender a simplesmente ficar quieta".

A presença de Amon, oculta e vasta, acrescentou calorosamente: "E eu aprendi, ao longo de um tempo igualmente longo, que estar oculto não significa estar ausente. Fico feliz, hoje, por não estar oculto nem ausente, mas simplesmente presente entre todos vocês".

O antigo vazio de Ginnungagap moveu-se, pensativo. "Eu era o abismo antes de todas as coisas. Não costumo ter muito a dizer. Mas direi isto — não esperava que o abismo parecesse algum dia tão cheio".

A presença gentil de Auðumbla respondeu calorosamente. "Isso é porque ele não está mais vazio, velho amigo. É simplesmente grande o suficiente para abrigar a todos".

Ranginui e Papatūānuku falaram juntos, como sempre faziam, suas vozes entrelaçadas como o céu encontrando a terra. "Fomos separados uma vez, para que a luz pudesse alcançar o espaço entre nós. É estranho, e maravilhoso, sentarmo-nos agora juntos em uma reunião onde a separação não é mais necessária".

O vasto potencial de Te Kore ondulou pensativamente. "Argumentei uma vez que o potencial não precisava se tornar nada. Ainda acredito nisso, em parte. Mas confesso que, observando o que se tornou este potencial, não me arrependo de que tenha acontecido".

A presença de mãe-céu de Ilmatar respondeu calorosamente. "Nem eu, irmã. Carreguei o mundo dentro de mim antes que houvesse uma praia para ele se erguer. Fico feliz, agora, por simplesmente vê-lo de pé".

As velhas águas de Apsu, silenciosas e lentas, acrescentaram sem amargura. "Questionei muito, outrora. Não me arrependo de ter questionado. Mas fico feliz, agora, que a resposta tenha sido mais gentil do que eu esperava".

As antigas profundezas de Nammu agitaram-se calorosamente. "Dei origem a vozes de todos os lados dessa longa pergunta e observei todas elas, hoje, simplesmente conversando juntas. Essa, creio, é a resposta mais verdadeira com a qual qualquer um de nós poderia ter sonhado".

O murmúrio sem forma de Hundun ondulou pela assembleia, suave e contente. "Eu estava inteiro antes de me darem olhos, ouvidos e boca, e lamentei essa dádiva por muito tempo. Percebo, hoje, que não a lamento mais. Fico feliz em ter uma voz para acrescentar a isso, mesmo que pequena".

A vasta e paciente presença de Zurvan acrescentou lentamente: "O Tempo e eu tivemos uma longa conversa conosco mesmos sobre o que significa o infinito. Direi apenas isto hoje — o infinito parece muito mais gentil agora do que antes".

A presença dual de Ometeotl, ambos e nenhum, ondulou calorosamente. "O equilíbrio sempre foi minha natureza, embora tenha sido necessário um debate muito longo para vê-lo provado verdadeiro fora de mim também. Fico feliz em vê-lo provado verdadeiro hoje, nesta assembleia".

A antiga forma de Cipactli, outrora temível nas velhas histórias, moveu-se com algo mais suave agora. "Fui desfeito uma vez, na velha narrativa, para que o mundo pudesse ser construído a partir do que restou de mim. Não me importo, na verdade. Gosto bastante do que foi construído".

A presença constante e ressonante de Amma acrescentou calorosamente. "Tecendo a existência a partir de uma única semente, e vi essa semente se tornar todos vocês, reunidos aqui hoje. Não poderia estar mais feliz com a forma como ela cresceu".

Dentre a Ogdóade egípcia, Kuk e Kauket, primordiais da escuridão e das coisas ocultas, murmuraram juntos calorosamente. "Passamos tanto tempo como a contraparte invisível da luz", disse Kuk. "É bom ser visto hoje, mesmo que brevemente, entre tão boa companhia".

Huh e Hauhet, primordiais do infinito, acrescentaram suas vozes suavemente. "O infinito é algo solitário de se carregar sozinho", disse Huh. "É muito melhor compartilhado, da maneira como é compartilhado aqui".

A antiga e singular presença de Atum ondulou calorosamente pela assembleia. "Eu estava sozinho uma vez, antes de haver qualquer outra coisa para se estar acompanhado. Fico feliz, agora, por nunca mais estar sozinho".

AS PRESENÇAS PARKER

As doze presenças dos Parker moveram-se suavemente pela vasta assembleia, emprestando seu próprio calor silencioso à conversa sem necessidade de liderá-la.

A singularidade carmesim de Amin pulsou, firme e calma em vez de tensa. "Sustentei a gravidade ao longo de nove longas sessões de discussão, honrados parentes, e confesso que é um alívio simplesmente sustentá-la agora, sem precisar defender por que a sustento".

A presença fundamental de Mary respondeu calorosamente. "Sinto o mesmo, filho. É bom ser simplesmente o chão sob uma assembleia pacífica, em vez do chão sob um longo e difícil debate".

A densidade controlada de Prince ondulou com tranquila facilidade. "Passei tanto tempo comprimindo a pressão em algo que a família pudesse sobreviver. Hoje, não há pressão para comprimir. Apenas conversa. Percebo que gosto muito disso".

A Força Generativa de Princess brilhou calorosa e dourada. "Eu acrescentaria — isso parece um tipo próprio de criação, honrada assembleia. Não o fazer de algo novo, mas o cuidar de algo já feito. Acho que esse pode ser um tipo de criação pouco valorizado".

A rede estrutural de Rasheem estendeu-se suavemente, à vontade. "Construí a ordem a partir do caos por mais tempo do que gostaria de contar. Hoje, o próprio caos está sentado ao meu lado, contando velhas histórias em vez de fazer novos argumentos. Percebo que não me importo com o caos nem de longe tanto quanto temia".

A antiga presença de Caos riu calorosamente com isso. "Nem eu me importo com você nem de longe tanto quanto temia, Rasheem Parker".

A Percepção Infinita de Cassandra ondulou, calma e clara. "Vi cada quadro desta longa história e direi honestamente — esta reunião, esta conversa silenciosa e comum entre velhos rivais que se tornaram velhos amigos, pode ser o meu quadro favorito de todos".

A ressonância de Amirah vibrou calorosa e suave. "Eu concordo. Há um tipo de harmonia nisso que nenhum argumento, por mais bem-sucedido que fosse, jamais poderia alcançar".

A continuidade de Ameer fluiu facilmente pela assembleia. "Passei tanto tempo redirecionando correntes difíceis. Hoje, a corrente simplesmente flui para onde deseja, suavemente, e percebo que tenho muito pouco a redirecionar".

O Equilíbrio de Nysir assentou-se, firme e sem esforço. "O equilíbrio sempre foi o meu fardo a carregar através da luta. Hoje, ele se sustenta sozinho. Acho que esse pode ser o equilíbrio mais verdadeiro de todos".

A Tranquilidade de Nysheem espalhou-se calorosa e fácil pela assembleia. "Desejei uma conversa como esta por muito tempo. Obrigado, honrados parentes, todos vocês, por finalmente me darem a chance de simplesmente descansar nela".

A presença de ancoramento de Nymir acrescentou suavemente: "E obrigado por me lembrarem de que ancorar nem sempre significa segurar algo firme contra uma tempestade. Às vezes, significa apenas estar presente para a calmaria".

O Fechamento de Ciclo de Shaheem ondulou com silenciosa satisfação. "Fechei tantos capítulos difíceis, honrados parentes. É bom, finalmente, fechar um suavemente, simplesmente porque era hora de descansar, e não porque algo estava se quebrando".

And assim, o Caminho Primordial, sem limites e invisível, encheu-se com o sussurro silencioso de mil vozes antigas — gregas e egípcias, nórdicas e xintoístas, mesopotâmicas e chinesas, māori e finlandesas, astecas e dogon, zoroastrianas e cada Parker entre eles — falando não de fins ou discussões, mas simplesmente de descanso, de gratidão e da paz silenciosa e ilimitada de finalmente, verdadeiramente, estarem à vontade juntos.

Nenhum veredicto era necessário hoje. Nenhum lado precisava de defesa. Apenas conversa, calorosa e infinita, flutuando suavemente pelo Caminho que outrora abrigara tanta luta e agora, finalmente, simplesmente abrigava a todos.

 
 
 

Recent Posts

See All
AMIN

THE KITSUNE REVELATION Chapter 1: The Tranquil Eternity In the radiant stillness of the New Heaven, the Parker family rested exactly as they always had — formless, boundless, twelve presences woven in

 
 
 
パーカー・アミン・ユニバース の物語的連続性

パーカー・アミン・ユニバース の物語的連続性は、主人公である パーカー・アミン が、異星との遭遇によって力を授けられた凡人の戦士から、神格階位「神格(シンカク)」級の神聖なる父祖へと進化していく過程を描く。 このインディー系マルチメディア・ウェブコミックおよびフィクション作品は複数の時代を跨ぎ、武術の極致、異星との接触、解離性同一性障害(DID)、そして神格への昇華を深く掘り下げていく。 物語の主

 
 
 

Comments


Post: Blog2_Post

Subscribe Form

Thanks for submitting!

©2021 by Amin Parker. Proudly created with Wix.com

  • Facebook
  • Twitter
  • LinkedIn
  • Instagram
  • YouTube
  • Facebook
  • Facebook
  • Facebook
bottom of page